In het kuuroord waar ik een paar maanden vertoefde, woonde een oud echtpaar.
Zij schepte er genoegen in hem op zijn huid te zitten. Wanneer hij tijdens het eten af en toe wat wegdommelde, sprak ze hem streng toe dat hij *gezellig* moest zijn.
Hij nam soms wraak door wanneer zij de kamer verliet de deur dicht te duwen zodat zij er niet meer in kon.
Dan ging ze op die deur staan bonzen en zijn naam staan roepen: “Johnny! Johnny!”
Het deed me denken aan dat liedje van de geweldige Marlene Dietrich.
Wat me weer deed denken aan 1975 toen ze nog 1x optrad in Carré waar ik bij was met twee aardige mannen (nu allebei dood).
Jammer van die bontjas natuurlijk.
Maar verder: wat een geweldige vrouw.