Er was een tijd, niet eens zo lang geleden, dat ik (behalve Netflix) twee hobbies had: lezen en puzzelen.
Puzzelen deed ik meestal samen met de kat die graag bovenop de puzzel-in-wording lag.
De laatste jaren was dat Loki.
Puzzelen komt er niet meer van, maar een paar weken geleden las ik een recensie van een boek dat me deed besluiten dat boek aan te schaffen.
Het gaat om het dagboek van Mensje van Keulen.
Volgens de recensie zou ik meteen worden ‘gegrepen’.
Maar ik sleepte me door de eerste 20 bladzijden heen en toen ik (eigenlijk vooral omdat het best een duur boek was) het boek toch niet weglegde maar dóórlas – ging ik me er vooral aan ergeren.
Wat een hoop ‘kijk mij eens’-gedoe, wat een hoop name dropping en (nog erger) namen suggereren bv door alleen een voornaam of achternaam te noemen.
Als je echt in het wereldje was ingevoerd wist je het dan wel – begreep ik uit die recensie.
Het erge is dat onze wereldjes in die tijd een beetje overlapten dus deels wist ik het idd maar erger: ik ging steeds nadenken ‘zou dat X zijn’?
Wat sommige anderen missch reuze spannend vinden maar ik niet.
Samengevat: 25 Euro down the drain want op blz 46 hield ik het voor gezien.