Facebook ‘kent’ me door en door, denkt het, en een beetje waar is het wel.
Ik heb niet een geheim leven als dominatrix of sub (om maar iets te noemen).
Dus toont het me clipjes van dieren en politiek (vooral anti-Trump) en van muziek.
Een deel kijk ik, een deel scroll ik door.
Deze week zat tussen ‘muziek’ een repetitie van Yannick Nézet-Séguin (die man die wereldberoemd is – toen pas! – sinds het Nieuwjaarsconcert en mn de Radetzky Mars).
Hij dirigeert Isoldes Liebestod. Ik luister en kijk. En nog eens.
En kán dan niet meer van pure emotie.
Maar wanneer ik ‘nu voorlopig niet meer’ heb besloten, omdat er ook maar zóveel muziek-emotie is die deze vrouw kan verwerken: daar is weer Facebook.
Dat me écht kent.
Best creepy.